หน่วยที่ 4 การผันวรรณยุกต์

                                                                  การผันวรรณยุกต์

          การผันวรรณยุกต์ หมายถึง การอ่านคําโดยแจกแจงเสียงวรรณยุกต์ของคําไปตามลําดับเสียง โดยมีเครื่องหมายวรรณยุกต์เป็นตัวกําหนด เครื่องหมายวรรณยุกต์ไทยมี๔ รูป ได้แก่     ่   ้   ๊   ๋ ส่วนเสียงวรรณยุกต์ไทย มี๕ เสียง ได้แก่ เสียงสามัญ เสียงเอก เสียงโท เสียงตรีและเสียงจัตวา เครื่องหมายวรรณยุกต์ที่กํากับคําต่างๆ นอกจากจะทําให้รูปของคําต่างกันแล้วยังทําให้เสียง และความหมายของคําต่างกันด้วย การผันเสียงวรรณยุกต์ทําให้คําในภาษาไทยมีลักษณะที่เป็น เอกลักษณ์อย่างหนึ่ง คือ เป็นภาษาที่มีเสียงสูงต่ำคล้ายเสียงดนตรีโดยคําในภาษาไทยมีทั้งคําที่ปรากฏ เครื่องหมายวรรณยุกต์เรียกว่า วรรณยุกต์มีรูป และคําที่ไม่มีเครื่องหมายวรรณยุกต์ปรากฎ เรียกว่า วรรณยุกต์ไม่มีรูป และเนื่องจากพยัญชนะไทยมีจํานวนทั้งสิ้นถึง ๔๔ ตัว ซึ่งสามารถจําแนกพื้นเสียงได้ ๓ กลุ่ม หรือที่เรียกว่า ไตรยางศ์คือ เสียงสูง เสียงกลาง และเสียงต่ํา อักษรทั้ง ๓ กลุ่มหรือ ๓ หมู่นี้ เมื่อนํามาเขียนเป็นคํา ระดับพื้นเสียงที่แตกต่างกัน จะทําให้การใช้วรรณยุกต์แตกต่างกัน นอกจากนี้การที่คําไทยจําแนกเป็น คําเป็น คําตาย คําที่ประสมสระเสียงสั้นและสระเสียงยาว ยังทําให้การใช้วรรณยุกต์แตกต่างกันอีกด้วย ไตรยางศ์
 ไตรยางศ์ คือ การแบ่งพยัญชนะออกเป็น ๓ หมู่ เพื่อสะดวกในการผันวรรณยุกต์ดังนี้
               

                   

                         คําเป็น คําตาย 

          คำเป็น คำตาย เป็นการจำแนกคำตามลักษณะที่ใช้ระยะเวลาออกเสียงต่างกัน ซึ่งลักษณะดังกล่าวจะทำให้คำที่มีเสียงพยัญชนะต้นเป็นรูปเดียวกัน มีเสียงวรรณยุกต์ต่างกัน ตัวอย่างเช่น คา เป็นอักษรต่ำ คำเป็น พื้นเสียง เป็นเสียงสามัญ ส่วน คะ เป็นอักษรต่ำคำตาย เสียงสั้น พื้นเสียงเป็นเสียงตรี

คำเป็นได้แก่คำที่มีลักษณะดังต่อไปนี้

           ๑.  คำที่พยัญชนะประสมกับสระเสียงยาวในแม่ ก กา เช่น มา ดู ปู เวลา ปี ฯลฯ

           ๒.  คำที่พยัญชนะประสมกับสระ –ำ  ใ -  ไ -  เ – า  เช่น  จำ  น้ำ  ใช่  เผ่า  เสา  ไป  ฯลฯ

           ๓.  คำที่มีตัวสะกดอยู่ในแม่  กง  กน  กม  เกย  เกอว  เช่น  จริง  กิน  กรรม  สาว  ฉุย  ฯลฯ

คำตาย ได้แก่ คำที่มีลักษณะ  ดังต่อไปนี้

           ๑.  คำที่พยัญชนะประสมกับสระเสียงสั้นในแม่ ก กา เช่น กะทิ เพราะ ดุ แคะ ฯลฯ

           ๒.  คำที่มีตัวสะกดในแม่ กก กบ กด เช่น บทบาท ลาภ เมฆ เลข ธูป ฯลฯ

สรุปวิธีพิจารณา

          ๑)  ให้สังเกตที่ตัวสะกดเป็นหลัก ถ้าคำที่ต้องการพิจารณามีตัวสะกดให้ดูที่ตัวสะกดไม่ต้องคำนึงถึงสระเสียงสั้นยาว  ดูว่าคำนั้นมีตัวสะกดหรือไม่ ถ้ามีให้ขีดเส้นใต้ตัวสะกด

          ๒)  ดูว่าตัวสะกดนั้นเป็น กบด หรือไม่ ( แม่ กก กบ กด ) ถ้าใช่ คำนั้นจะเป็นคำตาย ถ้าไม่ใช่ กบด คำนั้นจะเป็นคำเป็น

          ๓)  ในกรณีที่ไม่มีตัวสะกด ให้ดูว่าคำนั้นประสมด้วยสระเสียงสั้น หรือเสียงยาว ถ้าอายุสั้น

(เสียงสั้น ) ต้องตาย ถ้าอายุยาว (เสียงยาว) จึง เป็น

          ดังนั้นสรุปได้ว่า คำที่ประสมด้วยสระ –ำ  ใ -  ไ -  เ –า  เป็นคำเป็น  เพราะนับว่ามีตัวสะกด ในมาตรา แม่กม  แม่เกย และ แม่เกอว ตามลำดับ

                                                                   การผันวรรณยุกต์ 
การผันวรรณยุกต์มีหลักการผันดังนี้
อักษรกลาง
     คําเป็น ผันวรรณยุกต์ได้ทั้ง ๔ รูป ๕ เสียง พื้นเสียงสามัญ และมีเสียงตรงกับรูป
     คําตาย ผันวรรณยุกต์ได้ทั้ง ๓ รูป ๔ เสียง พื้นเสียงเอก และมีเสียงตรงกับรูป
อักษรสูง
     คําเป็น ผันวรรณยุกตืได้ทั้ง ๒ รูป ๓ เสียง พื้นเสียงจัตวา และมีเสยงตรงกับรูป
     คําตาย ไม่ผันวรรณยุกต์
อักษรต่ํา
     คําเป็น ผันวรรณยุกต์ได้๓ เสียง พื้นเสียงสามัญ และมีเสียงกับรูปไม่ตรงกัน (ผัน เอก ได้เสียง โท / ผัน โท ได้เสียง ตรี)
     คําตาย ผันวรรณยุกต์ได้๔ เสียง พื้นเสียงโท และมีเสียงตรงกับรูป (ผัน เอก ได้เสยงี โท)





หมายเหตุ
          ๑. อักษรต่ํา คําตาย สระสั้น ที่ผันด้วยวรรณยุกต์จัตวามีใช้ในภาษาไทย ๑ คํา (ค๋ะ)
           ๒. อักษรต่ํา คําตาย สระยาว ที่ผันด้วยวรรณยุกต์จัตวา ไม่มีคําใช้ในภาษาไทย

ความคิดเห็นเทคโนโลยีการศึกษากับครูไทยในศตวรรษที่ 21

     เนื่องจากโลกของเรามีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สังคมแห่งการเรียนรู้ไม่มีวันหยุดนิ่ง สังคมโลกกลายเป็นสังคมความรู้หรือสังคมแห่งการเรียนรู้องค์กรทางการศึกษา จึงต้องปรับตัวให้เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้โดยพึงตระหนักว่าคุณภาพการศึกษาขึ้นอยู่กับคุณภาพครูเป็นหลัก ดังนั้น ครูและบุคลากรทางการศึกษาจึงเป็นบุคคลที่มีความสำคัญทั้งทางตรงและทางอ้อมที่จะถ่ายทอดความรู้ความสามารถให้แก่ศิษย์ รวมทั้งพัฒนาศิษย์ให้เป็นมนุษย์ที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพ จึงเห็นด้วยอย่างยิ่งที่จะต้องมีการปรับวัตถุประสงค์ของการผลิตและพัฒนาครูโดยมุ่งเน้นให้ครูสามารถออกแบบการเรียนรู้ จัดการเรียนรู้ และประเมินผลการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับลักษณะของผู้เรียนและภาวการณ์ของโลกที่เปลี่ยนแปลงไป รวมทั้งประยุกต์ใช้เทคโนโลยีที่มีอยู่มาใช้ในการจัดการเรียนการสอน เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับนักเรียนทั้งความรู้ ทักษะ และคุณลักษณะอันพึงประสงค์ที่จำเป็นสําหรับการเป็นพลเมืองในศตวรรษที่ 21

สภาพปัจจุบันด้านเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา
     แนวทางการพัฒนา ICT เพื่อการศึกษา ดังนี้
    1)การจัดหาระบบคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์เพื่อการเรียนการสอนของสถานศึกษา ทั้งคอมพิวเตอร์ประจำห้องปฏิบัติการ คอมพิวเตอร์ประจำห้องเรียน ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะและคอมพิวเตอร์พกพาเพื่อการศึกษาสำหรับใช้ในการเรียนการสอน
      ในส่วนของดิฉันคิดว่าในข้อนี้มีทั้งข้อดีข้อเสีย ข้อดีคือทำให้เด็กนักเรียนหาข้อมูลและเรียนรู้สิ่งต่างๆได้อย่างกว้างขว้างและสะดวกรวดเร็ว ข้อเสียคือถ้านักเรียนนำไปใช่ในทางที่ผิดและหมกหมุ่นกับมันมากเกินไปจะก่อให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดี
     2) การพัฒนาโครงข่ายโทรคมนาคมเพื่อการศึกษาขั้นพื้นฐาน การบูรณาการโครงข่าย MOENet และ NEdNet ให้เป็นโครงข่ายเดียว โดยใช้ชื่อว่า OBEC-NET สำหรับใช้เป็นเครือข่ายเพื่อการศึกษาและวิจัย โดยเชื่อมต่อโรงเรียนต่างๆ ไว้กับศูนย์ข้อมูลของ สพฐ. OBEC Data Center เพื่อให้ง่ายต่อการดูแลและบริหารจัดการ
     ในส่วนของข้อนี้ดิฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีเพราะสามารถเชื่อมต่อจากแหล่งข้อมูลได้ไว้งและง่ายต่อการบริหารจัดการ
     3) การพัฒนาสื่ออิเล็กทรอนิกส์ในรูปแบบสื่อออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ e-Book หรือApplications ต่างๆ
     ในส่วนของข้อนี้ดิฉันคิดว่าค่อนข้างดีเพราะมันจะง่ายต่อการสืบค้น

ครูไทยในอนาคต
     ดิฉันด้วยกับแนวคิดที่ว่าการสอนในศตวรรษที่ 21 ต้องออกแบบให้นักเรียนได้เป็นผู้สร้างความรู้ด้วยตนเองมากกว่าการรับการถ่ายทอดจากครูผู้สอน (Construc-tivism) โดยออกแบบให้นักเรียนได้ค้นหาความรู้ด้วย
ตนเอง วิเคราะห์ข้อมูล ตรวจสอบข้อมูล และสรุปเป็นองค์ความรู้ รูปแบบการเรียนการสอนแบบนี้ เช่น การสอนแบบสืบเสาะ (Inquiry Learning) การสอนแบบปัญหาเป็นฐาน (Problem-Based Learning) การสอนแบบ
วิจัยเป็นฐาน (Research-Based Learning) หากต้องการให้นักเรียนสามารถจดจำความรู้เหล่านั้นได้ดีขึ้นและเกิดทักษะต่างๆ จากการปฏิบัติ ครูควรออกแบบการสอนให้นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติจริง ด้วยการสร้างสรรค์ชิ้นงาน และเผยแพร่ความรู้และนวัตกรรมที่ได้สู่สาธารณชน โดยอาศัยเทคโนโลยีเข้ามาใช้ในการเรียนการสอนและการปฏิบัติกิจกรรม รูปแบบการสอนแบบนี้เช่น การสอนแบบโครงงานเป็นฐาน (Project-Based) การออกแบบตามรูปแบบการสอนเหล่านี้ จะส่งผลให้ผู้เรียนเกิดทักษะต่างๆ ที่สำคัญ เช่นทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเอง ทักษะการเรียนรู้และทำงานร่วมกัน ทักษะการสื่อสาร ทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณทักษะการคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม ซึ่งทักษะต่างๆ เหล่านี้ล้วนเป็นทักษะที่จำเป็นในการดำรงชีวิตในศตวรรษที่ 21
     นอกจากนี้ ดิฉันก็คิดว่าครูเองก็ต้องพัฒนาทักษะที่จำเป็นสำหรับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของตนเอง ซึ่งมี 8 ประการ คือ
     1. Content ครูต้องมีความรู้และทักษะในเรื่องที่สอนเป็นอย่างดี หากไม่รู้จริงในเรื่องที่สอนแล้ว ก็ยากที่นักเรียนจะมีความรู้ความเข้าใจในเนื้อหานั้นๆ(ดิฉันเห็นด้วยเพราะถ้าผู้ส่งสารไม่เข้าใจก็ยากที่ผู้รับสารจะเข้าใจ)
     2. Computer (ICT) Integration ครูต้องมีทักษะในการใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการจัดการเรียนการสอนเนื่องจากกิจกรรมการเรียนการสอนที่ใช้เทคโนโลยีจะช่วยกระตุ้นความสนใจให้กับนักเรียน และหากออกแบบกิจกรรมการเรียนการสอนอย่างมีประสิทธิภาพ จะช่วยส่งเสริมความรู้และทักษะที่ต้องการได้เป็นอย่างดี
(ดิฉันเห็นด้วยเพราะถ้าแค่สั่งงานให้นักเรียนทำอย่างเดียวโดยไม่มีกิจกรรมที่น่าสนใจมาแทรกก็จะทำให้นักเรียนเบื่อไม่อยากทำส่งผลให้ไม่เกิดการเรียนรู้)
     3. Constructionist ครูผู้สอนต้องเข้าใจแนวคิดที่ว่าผู้เรียนสามารถสร้างองค์ความรู้ได้ด้วยตัวเอง โดยเชื่อมโยงความรู้เดิมที่มีอยู่ภายในเข้ากับการได้ลงมือปฏิบัติกิจกรรมต่างๆ ดังนั้น ครูจึงควรนำแนวคิดนี้ไปพัฒนาวางแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อให้นักเรียนเกิดความรู้ที่คงทนและเกิดทักษะที่ต้องการ(เห็นด้วยที่จัดกิจกรรมเพื่อย้ำความจำเพื่อเป็นการทบทวนความรู้ให้กับนักเรียน)
     4. Connectivity ครูต้องสามารถจัดกิจกรรมให้เชื่อมโยงระหว่างผู้เรียนด้วยกัน ผู้เรียนกับครู ครูภายในสถานศึกษาเดียวกันหรือต่างสถานศึกษา ระหว่างสถานศึกษา และสถานศึกษากับชุมชน เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมในการเรียนรู้ที่เป็นประโยชน์ ให้นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติอันจะก่อให้เกิดประสบการณ์ตรงกับนักเรียน(เห็นด้วยที่ส่งเสริมให้นักเรียนทำงานเชื่อมโยงกับผู้อื่นที่ไม่สนิทได้)
     5. Collaboration ครูมีบทบาทในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในลักษณะการเรียนรู้แบบร่วมมือระหว่างนักเรียนกับครู และนักเรียนกับนักเรียนด้วยกัน เพื่อฝึกทักษะการทำงานเป็นทีม การเรียนรู้ด้วยตนเอง และทักษะสำคัญอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง(เห็นด้วยกับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่ทำให้ผู้เรียนได้ลองทำงานเป็นทีมกับผู้อื่น)
     6. Communication ครูต้องมีทักษะการสื่อสารทั้งการบรรยาย การยกตัวอย่าง การเลือกใช้สื่อ และการนำเสนอ รวมถึงการจัดสภาพแวดล้อมให้เอื้อต่อการเรียนรู้ เพื่อถ่ายทอดความรู้ให้กับนักเรียนได้อย่างเหมาะสม(เห็นด้วยเพราะเรื่องบางเรื่องนักเรียนก็ต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนเพื่อป้องกันการเข้าใจผิด)
     7. Creativity ครูต้องออกแบบสร้างสรรค์กิจกรรมการเรียนรู้ จัดสภาพแวดล้อมให้เอื้อต่อการเรียนรู้ด้วยตนเองของผู้เรียนมากกว่าการเป็นผู้ถ่ายทอดความรู้หน้าห้องเพียงอย่างเดียว(เห็นด้วยเพราะบรรยากาศในห้องก็เป็นสิ่งสำคัญที่มีผลต่อการเรียน เราควรจัดห้องเรียนหรือหมุนเปลี่ยนสถานที่การเรียนเพื่อสร้างบรรยากาศให้น่าเรียนมากขึ้น)
     8. Caring ครูต้องมีมุทิตาจิตต่อนักเรียน ต้องแสดงออกถึงความรัก ความห่วงใยอย่างจริงใจต่อนักเรียนเพื่อให้นักเรียนเกิดความเชื่อใจ ส่งผลให้เกิดสภาพการเรียนรู้ตื่นตัวแบบผ่อนคลาย ซึ่งเป็นสภาพที่นักเรียนจะเรียนรู้ได้ดีที่สุด(เห็นด้วยเพราะถ้านักเรียนเห็นคุณครูที่อ่อนโยนมรความเมตตาก็จะทำให้เกิดความผ่อนคลายและเกิดความรู้สึกที่อยากจะเรียนกับครูคนนี้อีก)

    








                                                      สามารถเรียนรู้เพิ่มเติมได้ที่นี่จ้า

กับเทคโนโลยีกับการเรียนรู้ตลอดชีวิตของครู

                          ความคิดเห็นเกี่ยวกับเทคโนโลยีกับการเรียนรู้ตลอดชีวิตของครู

     ดิฉันเห็นด้วยที่ว่าเทคโนโลยีในการเรียนรู้เป็นสิ่งที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ในสังคมยุคดิจิทัลโดยเฉพาะครูผู้ที่ทำหน้าที่ในการพัฒนาการศึกษาดังนั้น การพัฒนาให้ครูมีทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต เพราะดิฉันคิดว่าการใช้เทคโนโลยีจะช่วยให้ประเทศไทยเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้
     และเนื่องจากสภาวการณ์เปลี่ยนแปลงของโลกในด้านต่างๆ เป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะทางด้านเทคโนโลยีและการสื่อสารส่งผลให้สังคมกลายเป็นสังคมยุคดิจิทัลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ทำให้มีการหลั่งไหลของข้อมูลอย่างมหาศาลเกิดแหล่งเรียนรู้ ขนาดใหญ่รวดเร็วและต่อเนื่อง การเปลี่ยนแปลงของสังคมอย่างรวดเร็วนี้จึงจำเป็ยที่บุคคลต้องมีทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต เพื่อให้ทันต่อความเปลี่ยนแปลงและการปรับตัวในการใช้ชีวิตให้เข้ากับบริบททางสังคมยุคดิจิทัลได้ ในหลายประเทศให้ความสำคัญกับการศึกษาตลอดชีวิต (Lifelong Learning)
     ประเทศไทยของเราได้ให้ความสำคัญของการเรียนรู้ตลอดชีวิต เห็นได้จากวิสัยทัศน์ในกรอบแนวคิด แผนการศึกษาแห่งชาติพ.ศ.2560-2579 ที่ว่า “คนไทยทุกคนได้รับการศึกษาและเรียนรู้ตลอดชีวิตอย่างมีคุณภาพดำรงชีวิตอย่างเป็นสุขสอดคล้องกับหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงและการเปลี่ยนแปลงของโลกศตวรรษที่ 21”และในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่12 (พ.ศ.2560-2564) หนึ่งในเป้าหมายของการพัฒนาคือ“คนไทยได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพสูงตามมาตรฐานสากลและสามารถเรียนรู้ด้วยตนเองอย่างต่อเนื่อง”

     การเรียนรู้ตลอดชีวิต (Lifelong Learning) และการศึกษาตลอดชีวิต (Lifelong Education) เป็นคำที่ใกล้เคียงกันมาก ซึ่งทั้งสองคำนี้มีความหมายไปในทิศทางเดียวกัน รวมถึงนัยของความหมายในแต่ละช่วงเวลาแต่อาจมีข้อแตกต่างในทัศนะของผู้นำเสนอแนวคิดบ้างแต่ทั้งสองคำต่างนำไปสู่การยกระดับบุคคลมาสู่การเรียนรู้ตลอดชีวิตเช่นเดียวกัน นักการศึกษาที่ใช้“Lifelong Education” จะมองเรื่องการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ให้เกิดกับผู้เรียนส่วนนักการศึกษาที่ใช้ “Lifelong Learning” จะมองเรื่องหลังจากการจัดการศึกษาแล้ว ผู้เรียนเรียนรู้ด้วยตัวเองอย่างไรและเกิดการเรียนรู้ตลอดชีวิตอย่างไร

     ดิฉันคิดว่าทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิตกับเทคโนโลยีสารสนเทศเป็นปัจจัยสำคัญของครูในศตวรรษที่ 21เพราะวิชาการมีความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ครูสั่งสอนลูกศิษย์ในวันนี้จะใช้ไม่ได้กับโลกอนาคต เนื่องจากอาชีพที่จะเกิดขึ้นอนาคตจะเกิดอาชีพใหม่ๆ แบบที่คนในรุ่นปัจจุบันคาดเดาได้ยาก ครูจึงต้องเป็นบุคคลที่ต้องเรียนรู้ให้ไปถึงชายขอบของพรหมแดนแห่งความรู้ในทุกเรื่องให้ได้ก่อนใครในสังคม ดังนั้น เครื่องมือที่จะมารับใช้ในการทำให้การเรียนรู้เกิดขึ้นได้ทั้งแบบความรู้ที่อยู่ในตำราและการสังเคราะห์ความรู้ร่วมกันจนเกิดเป็นความรู้ติดตัว ส่วนเครื่องมือสำคัญก็คือเทคโนโลยีสารสนเทศพวกเราครูในศตวรรษที่ 21 ควรปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ของการจัดการเรียนการสอนเพื่อสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ใหม่อันประกอบด้วย
1.การจัดการเรียนรู้ที่เน้นกระบวนการเรียนรู้มากกว่าที่จะเน้นว่าจะเรียนรู้อะไร การทำให้ผู้เรียนและครูร่วมกัน
2.การพัฒนาครูจะต้องปรับเปลี่ยนจากการเชิญครูไปเข้ารับการอบรมในหอประชุมขนาดใหญ่ควรจะต้องปรับเปลี่ยนเป็นการเน้นการเรียนรู้ที่หน้างานผ่านกระบวนการปฏิบัติจริงมีผู้รู้มาช่วยชี้แนะมีการใช้เครื่องมือเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารและเข้าถึงผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งข้อนี้เป้นข้อที่ดิฉันเห้นด้วยที่สุดเพราะแทนที่เราจะไปนั่งอบรมให้เวลาเสียเปล่าไปวันๆแต่เรากลับได้ลองทำจริงๆย้อมเกิดประโยชน์มากกว่า
3.การสร้างแรงบันดาลใจให้ครูเกิดความผูกพันและเชื่อมั่นกับการใช้เครื่องมือเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อเป็นเครื่องมือในการแสวงหาคำที่จำเป็นแสวงหาองค์ความรู้ใหม่ๆอย่างต่อเนื่องและมีความสุข สนุกกับการใช้เครื่องมือเทคโนโลยีสารสนเทศ ข้อนี้ดิฉันทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย สิ่งที่เห็นด้วยคือการใช่เทคโนโลยีถูกประโยชน์ในการช่วยหาคำตอบในหลายๆเรื่อง สิ่งที่ไม่เห็นด้วยคือถ้าเราสนุกกับเทคโนโลยีไม่ถูกเวลาอาจเกิดโทษได้
4. การสร้างชุมชนเครือข่ายกลุ่มเพื่อนที่มีความสนใจ ความชอบคล้ายกันเป็น “ชุมชนเสมือน” (Virtual Community) เพื่อสร้างเพื่อนในโลกออนไลน์ทำให้เกิดกิจกรรมการแลกเปลี่ยนทัศนคติความเห็นความรู้ทำให้การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศมีชีวิตมีความหมายมีสีสันตื่นเต้นเร้าใจน่าติดตามมากยิ่งขึ้นทำให้การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตเป็นเสมือนหนึ่งวัฒนธรรมการดำรงชีวิตที่จะขาดหายไม่ได้ ข้อนี้ดิฉันเห็นด้วยเพราะได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์ซึ่งกีนและกันขยายวงความรู้เก่า
ผลการพัฒนาครูให้มีทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต
     ดิฉันเห็นด้วยกับแนวคิดที่ว่า เมื่อครูสามารถค้นหาความรู้ได้ด้วยตนเองตลอดเวลาแล้วผลที่ตามมาคือ การปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ของการจัดการเรียนการสอน การส่งต่อทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิตให้เกิดขึ้นกับผู้เรียนและในอีก 20 ปี ข้างหน้า“ผู้เรียนทุกคนจะต้องมีทักษะในการพัฒนาทักษะอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ประสบความสำเร็จในการทำงาน ผู้เรียนต้องวางแผนเส้นทางอาชีพและการศึกษาของตนเองด้วยกระบวนการตัดสินใจที่มีข้อมูลผู้เรียนจะต้องพัฒนาทักษะที่เทคโนโลยียังไมสามารถทำได้”นั้นเอง

         

นางสาว หทัยรัตน์ สว่างสาย งานชิ้นที่2

나쁜시기는 누가 우리를 가장 사랑하는지 알게 될 것입니다

ช่วงเวลาที่เลวร้ายจะทำให้รู้ว่าใครรักเรามากที่สุด

            

                                      

      

 อันตัวข้ามีนามว่าหทัยรัตน์   สกุลนั้นมีนามว่าสว่างสาย

        อันชื่อเล่นชื่อโบว์ล่ามาบรรยาย   เรื่องมากมายที่พวกทานไม่รู้ความ 

    เป็นแม่หญิงที่เกิดเดือนยี่ปีเถาะตรงกับเทศกาลที่หญิงสาวและชายหนุ่มมอบดอกกุหลาบและช็อคโกแลตให้แกกัน ตอนนี้อายุอานามก็ได้ 19 ปีแล้ว และเนื่องจากเป็นแม่หญิงที่เอวเล็กผอมบางน้ำหนักน้อยตอนอยู่บ้านแม่สุดที่รักจึงเรียกว่าหมู เมื่อจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแม่ก็ได้ไล่ออกจากบ้านให้ไปอยู่หอและศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ สีที่ถูกชะตาคือสีฟ้าและสีชมพู เป็นแม่หญิงที่กินง่ายสามารถกินได้ทุกอย่างตามวิถี
ผู้หญิงหุ่นดีแต่เมนูที่ชอบกินที่สุดก็คือหมูกะทะ

และเมื่อมีของคาวเราจะไม่พูดถึงของหวานไม่ได้และของหวานที่ชื่อชอบก็คงหนีไม่พ้นเค้กช็อคโกแลตหน้านิ่มเนื้อเนียนนุ่มและบิงชูหวานเย็นชื่นใจที่ขาดไม่ได้เลยในชีวิตนี้ ส่วนกิจกรรมยามว่างที่โปรดปรานมากๆคือการเล่นเกม ขอแค่คุณเชิญมาไม่ว่าจะตีป้อมโดดร่มเล่นหมดทุกอย่างมีอีกอย่างที่ชอบไม่แพ้กันคือการอ่านการ์ตูนโดยเฉพาะการ์ตูน

Boy Love เรียกได้ว่าเป็นสาววายตัวยงถ้าวันไหนไม่ได้อ่านเหมือนชีวิตมันขาดอะไรไป คนที่ไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงมักจะมองว่าเป็นเด็กเรียนเพราะใส่แว่นแต่ถ้ารู้จักจริงๆจะรู้ว่าเราไม่ได้เป็นเด็กเรียนขนาดนั้น ติดไปทางตลกเฮฮาซะมากกว่า อีกอย่างคือเราชอบมอไซค์บิ๊กไบค์มากจนบางทีคนอื่นก็มองว่าเราเป็นผู้หญิงห้าวๆไปเลย แต่เห็นอย่างนี้เราก็มีมุมชอบผู้ชายเหมือนผู้หญิงทั่วๆไป เหมือนกันนะเธอ ผู้ชายที่เราปลื้มมากๆก็คือพี่มาร์ค Got7 เป็นผู้ชายที่มีความสามารถล้นเหลือทั้งเต้นทั้งร้องเรียกได้ว่าเป็นผู้ชายในฝันเลยทีเดียว เรื่องราวของแม่หญิงแห่งอโยธยาผู้นี้ต่อให้พูดอีกเป็นหน้าก็คงไม่หมดหากท่านทั้งหลายอย่างรู้กันมากขึ้นก็สามารถติดต่อกันมาได้ทางช่องทางนี้

Facebook:Bow Hathairat

Line:0829278305

เบอร์:082-9278305

เพลงที่ชอบฟัง



Hathairat Sawangsai

ความคิดเห็นต่อสังคมในศตวรรษที่ 21

          

        การเปลี่ยนแปลงในยุคของศตวรรษที่21 เป็นยุคที่ก้าวเข้าสู่ในยุคของเทคโนโลยีและระบบดิจิทัล

ซึ่งส่งผลกระทบไปถึงกระบวนการจัดการเรียนรู้เพื่อเพิ่มประสบการณ์ให้กับผู้เรียนที่ดียิ่งขึ้นและนำไปสู่การเปลี่ยนแปลง เน้นไปที่การให้ผู้เรียนนั้นเรียนรู้สิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวด้วยตนเอง บริบทของสังคมวัฒนธรรมและ มโนทัศน์ ทำให้เกิดความคิด จินตนาการอยู่บนพื้นฐานของความถูกต้อง ซึ่งจะต้องแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างประสบการณ์ในรูปแบบเดิมและรูปแบบใหม่ จะนำไปสู่ความเชื่อมั่นและความมั่นคงในชีวิตที่มากขึ้น

           การจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21 สำหรับครูผู้สอนสำหรับดิฉันแล้วผู้สอนในยุคนี้ต้องรู้จักการเรียนรู้บุคลิกภาพและพฤติกรรมของผู้เรียนที่เป็นเด็กยุคใหม่ยุคเจนเนอเรชัน กระบวนการเรียนรู้ต้องก้าวข้าม(สาระวิชา)ไปสู่(ทักษะเพื่อการดำรงชีวิตในศตวรรษที่ 21) เป็นยุคที่ครูไม่จำเป็นต้องจัดการเรียนการสอนจากในหนังสือเท่านั้น เพราะสามารถนำเทคโนโลยีมาสอนควบคู่กันไปกับหนังสือในแต่ละรายวิชาของกระบวนการเรียนการสอนอีกด้วย
         
          ทักษะการดำรงชีวิตของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 พึงมีคือการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงท่ามกลางสังคมโลกที่เปลี่ยนไป กล่าวคือการเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนกรอบการอ้างอิงใหม่นำเอากรอบความคิดความเชื่อระบบค่าของตนมาตรวจสอบประเมินผล ใคร่ครวญ ไตร่ตรองผ่านประสบการณ์ชีวิตทั้งในอดีตและปัจจุบัน เห็นแยกแยะความแตกต่างได้ มีทักษะในการค้นคว้า วิเคราะห์ สะท้อนย้อนคิดมีความคิดสร้างสรรค์จินตนาการ การเรียนรู้ภายในตัวคนเดียวและส่วนที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับผู้อื่นได้ดังนั้นดิฉันคิดว่าการก้าวเข้าสู่ยุคศตวรรษที่ 21 เป็นเรื่องที่ดีเพราะเป็นการทำให้ผู้เรียนมีความกระตือรือร้นรู้จักการเรียนรู้และแก้ปัญหาได้ด้วยตนเอง ทำให้เด็กยุคนี้มีภูมิคุ้มกันที่ดีพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับการทำงานในองค์กรที่ใหญ่ขึ้นในอนาคตเนื่องจากสังคมในปัจจุบันนั้น เทคโนโลยีได้เข้ามามีบทบาทในด้านต่างๆมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นด้านการติดต่อสื่อสาร การค้าคมนาคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านการศึกษา ในปัจจุบันสังคมและเทคโนโลยีนั้นพัฒนาไปได้อย่างก้าวไกลและรวดเร็วมาก คนในสังคมส่วนใหญ่ใช้เทคโนโลยีเป็นเหมือนปัจจัยที่5ในการดำเนินชีวิต จนเป็นปัจจัยหลักที่ไม่สามารถขาดได้ การนำเทคโนโลยีมาพัฒนาในด้านการศึกษา จะทำให้กระบวนการเรียนรู้พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น ทำให้ผู้เรียนได้รับข้อมูลข่าวสารที่จะสามารถพัฒนาตนเอง ให้มีความสามารถในด้านของความคิดไม่ว่าจะเป็นในด้านของการคิดวิเคราะห์ การแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นและทำให้กระบวนการเรียนการสอนที่ประกอบไปด้วยเทคโนโลยีนั้นเหมาะสมกับสังคมในยุคปัจจุบันและด้วยความก้าวหน้าของการเรียนรู้ควบคู่กับเทคโนโลยีและเครื่องมือสื่อสาร ทำให้ความรู้แพร่กระจายออกไปได้อย่างกว้างขวางและทั่วถึงส่งผลให้เกิดการเรียนรู้รูปแบบใหม่ที่สามารถเข้าถึง รู้ทัน และสามารถติดต่อสื่อสารกันได้อย่างรวดเร็วจนเกิดการนำไปสู่การต่อยอดองค์ความรู้ที่มีอยู่ จนนำไปสู่การเกิดความรู้ใหม่ๆ เทคโนโลยีและสารสนเทศนั้น สามารถพัฒนผู้เรียนได้เป็นอย่างดี ดังนั้นผู้สอนควรเรียนรู้ควบคู่ไปกับผู้เรียน เพื่อคอยชี้แนะแนวทางและให้ความช่วยเหลือผู้เรียนด้วยเทคโนโลยีและสารสนเทศแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างประสบการณ์เดิมจนนำไปสู่การเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ โดยเน้นที่ตัวผู้เรียนเป็นสำคัญ กระบวบการนับเป็นการเรียนรู้ที่สำคัญของผู้ใหญ่ ผู้สอนเป็นบุคคลสำคัญที่สามารถเอื้ออำนวยการเรียนรู้ให้กับผู้เรียนทุกขั้นตอน ผู้สอนต้องมีความเข้าใจในการจัดกระบวนการเรียนการสอน ต้องผ่านประสบการณ์ตรงเพื่อการเรียนรู้ได้อย่างชัดเจน การจัดการเรียนการสอนที่ก้าวเข้าสู้ในยุคศตวรรษที่21 ผู้สอนต้องให้ความสำคัญต่อบุคลิกภาพของผู้เรียนการเปลี่ยนแปลงกระบวนการเรียนการสอนต้องสอนการเรียนรู้ควบคู่ไปกับเทคโนโลยีเพื่อแสดงให้เห็นถึงความย้อนแย้งของประสบการณ์เดิมของผู้เรียนไปสู่การเรียนรู้ประสบการณ์ในรูปแบบใหม่ เพื่อให้เกิดการเรียนรู้ใหม่ๆที่ดีขึ้น เนื่องจากสังคมปัจจุบันเป็นสังคมของโซเชียลและเทคโนโลยีสารสนเทศ การเรียนรู้จากโลกโซเชียลนับเป็นการเรียนรู้รูปแบบใหม่ ที่สามารถเข้าถึงได้อย่างง่ายดายและรวดเร็ว ดังนั้นผู้สอนและผู้เรียนควรตระหนักถึงปัจจัยที่เข้ามามีบทบาทต่อสังคมในยุคปัจจุบันและควรปรับตัวให้เข้ากับสังคมในยุคศตวรรษที่21

                           

การศึกษาในยุค 4.0